Gouwe Ouwe

2008-11-05T11:09:00.005+01:00

Het legertje communicatiemensen in het kamp van Obama verkeert in een jolige bui. Met de stropdassen los en de benen op tafel zitten ze op kantoor. De campagnetijd zit er bijna op. Moeilijk was het niet: vrouwen, jongeren en 'zwarten'. Doelgroepen die nogal makkelijk te beinvloeden en op te zwepen zijn. Zeker, er waren leuke ideetjes in het team. De één verzon de zieke moeder om de vrouwen in katzwijm achter de senator te zien scharen. De ander bedacht het nonchalante één-hand-in-de-broekzak tijdens de debatten, wat de jongeren ongemerkt wel 'cool' vonden. En weer een ander dacht dat het met die 'zwarten' wel goed zou komen, jeweetwel, vanwege zijn huidskleur. Een briljant team, al zeggen ze het zelf. En met de overwinning zo goed als op zak zit de stemming er goed in. Hier en daar ploppen de kurken al los, en alle blunders van Sarah Palin worden nog eens doorgenomen. Totdat het hoofd van de afdeling verhit binnen komt rennen: "Jongens, is die speech nou al klaar?" Oja, de overwinningsspeech, verdraaid. Zuchtend buigen ze zich over hun computerschermen. Het ene na het andere voorstel wordt afgekeurd: te ingewikkeld, teveel op de buitenwereld gericht, te lang. De tijd dringt. Over enkele uren zal Obama voor zijn met petjes en vlaggetjes behangen publiek staan. Tot iemand met een geniaal idee komt: "the American dream, waarom pakken we the American dream er niet gewoon bij?" Met open mond kijkt men elkaar aan. Wat stóm dat ze daar niet eerder aan gedacht hebben. The American dream werkt al járen. De speech is in luttele minuten getypt. Als extraatje worden vrouw en kinderen er ook bij gecast, dat werkt bij voetbal ook altijd zo leuk. Op het moment supreme zit het team voor de televisie. Obama spreekt zijn woorden, het publiek is uitzinnig. Mensen zijn zo ingewikkeld nog niet.

Jantine

Gouwe Ouwe